Powieść Lena Barbary Wysoczańskiej zostawiła mnie z pytaniem: czy cierpienie to mur, czy most w budowaniu relacji? Nasunęło mi się od razu po zamknięciu książki. Autorka bierze na warsztat to, jak ból i doznane cierpienia kształtują nasze relacje z innymi ludźmi.
Tytuł: Lena
Autorka: Barbara Wysoczańska (polska pisarka)
Wydawnictwo: Filia
Liczba stron: 464
Moja ocena: 4/5
Losy Leny i Pawła to studium przypadku, które pokazuje, że podobne przeżycia i traumy mogą ludzi od siebie drastycznie oddalić. Jednocześnie, paradoksalnie, mogą stać się jedyną nicią porozumienia między nimi. Cierpienie bywa tu murem, ale bywa też mostem, i to właśnie ta sprzeczność trzyma w napięciu od pierwszych stron.
Fabuły nie zdradzam, bo wolę, żebyście sami weszli w ten świat.
To, co czyni tę powieść wyjątkową, to sposób opowiadania. Autorka pozwala nam wejść w głowę obojga bohaterów i zobaczyć te same wydarzenia zarówno oczami Leny, jak i Pawła. Dzięki temu widać wyraźnie, jak podobne traumy są filtrowane przez dwa różne światy.
W moim odczuciu ten zabieg sprawia, że mimo ciężaru tematu przez fabułę wręcz się płynie. Czyta się szybko, a wcale nie lekko. Przy 464 stronach to duża zaleta, bo po tej książce nie zostaje poczucie przytłoczenia, tylko chęć, żeby o niej porozmawiać.
Moim jedynym zastrzeżeniem jest zakończenie. Jeśli czytacie dużo, możecie domyślić się finału dość wcześnie. Czy to psuje zabawę? Nie do końca, bo warsztat Barbary Wysoczańskiej jest po prostu wciągający. To solidna, rzemieślnicza robota, która daje mnóstwo satysfakcji, nawet jeśli nie wywraca świata do góry nogami.
Dla tych, którzy lubią powieści obyczajowe o ludzkich emocjach i relacjach, a przy tym cenią dobrze poprowadzoną narrację. Jeśli zastanawiacie się, czy warto przeczytać „Lenę“, odpowiem tak: to dobra propozycja wśród książek dla dorosłych, które łączą wciągającą fabułę z poważnym tematem. Szczególnie przypadnie do gustu osobom, które lubią patrzeć na tę samą historię z dwóch stron.
Dla mnie literatura to nie tylko cel, ale przede wszystkim wspólna droga z bohaterem. Z Leną i Pawłem przeszłam ją z przyjemnością.
Dajcie znać w komentarzach: wolicie, gdy książka Was totalnie zaskakuje, czy lubicie historie, w których od początku czuć „happy end”?
Książka ma 464 strony.
Powieść ukazała się nakładem wydawnictwa Filia.
Moim zdaniem tak. To wciągająca powieść obyczajowa z dwiema perspektywami i poważnym tematem. Dostaje ode mnie 4/5, a minusem jest dość przewidywalne zakończenie.
Jacek Dubois audiobook dla dzieci: seria „Koty“ w drodze do szkoły. Sprawdź, w jakiej kolejności słuchać przygód Stasia i gadającego kota oraz dla jakiego wieku są te książki.
Powieść Lena Barbary Wysoczańskiej o tym, czy cierpienie to mur, czy most w relacjach. Moja opinia, ocena 4/5 i dla kogo jest ta książka.
Czy można zachwycić się książką, znając już fabułę z serialu? Moja recenzja „Genialnej przyjaciółki” Eleny Ferrante i ocena 5/5.
Zaczęliśmy czytać książkę „Na grzbiecie jednorożca” autorstwa Mariangeli Di Fiore i muszę Wam się do czegoś przyznać. Kilka razy musiałam na moment odłożyć ją na kolana.
Goście weselni” Alison Espach – recenzja audiobooka. Czy na zmianę życia jest kiedykolwiek za późno?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. In blandit, nisi ut malesuada dapibus, ipsum ipsum ultrices turpis, id luctus lectus magna vel neque. Vestibulum suscipit mauris in elit egestas facilisis. Aenean sed…
