Informacje o książce
Tytuł: GołoborzeAutor: Maciej Siembieda (polski pisarz)
Wydawnictwo: Znak Literanova
Liczba stron: 528
Góry Świętokrzyskie mamy praktycznie po sąsiedzku i wydawało mi się, że znam tutejsze szlaki jak własną kieszeń. Regularnie uciekamy tam z rodziną, żeby naładować baterie, pospacerować i pooddychać. Myślałam, że wiem, co kryją te lasy.
Maciej Siembieda i jego „Gołoborze” skutecznie wyprowadzili mnie z tego błędu.
O czym jest „Gołoborze”?
To wielopokoleniowa saga o rodach Kończaków i Cebrzynów, uwikłanych w śmiertelną wendettę. Ponad sto lat wzajemnej nienawiści. Siembieda pokazuje, jak nienawiść przenika do krwi i niszczy kolejne pokolenia. Honor jest tu ważniejszy niż życie, a zło przechodzi z ojców na synów.

Bez taniej dramaturgii i bez łatwych odpowiedzi, za to z pełną, brutalną szczerością. Wszystko oparte jest na prawdziwych wydarzeniach, co przeraża bardziej niż jakakolwiek fikcja.
Fabuły więcej nie zdradzam, obiecuję. 😊

Literackie mistrzostwo, przy którym trzeba było odetchnąć
Ta książka jest napisana z taką precyzją i psychologiczną głębią, że momentami musiałam ją odłożyć i po prostu posiedzieć chwilę w ciszy.
Co dziedziczymy po sobie oprócz genów?
To pytanie długo wybrzmiewało mi w głowie po przeczytaniu. Tym bardziej, że sama od jakiegoś czasu zagłębiam się w temat traumy transgeneracyjnej.

Jeśli ten wątek interesuje także Was, gorąco polecam „Los, który dziedziczysz. Jak się uwolnić od rodzinnych traum” węgierskiej psycholożki Noémi Orvos-Tóth. To świetne połączenie z tą lekturą.
Dla kogo jest „Gołoborze”?
Jeśli szukacie głębokiej, mądrej i mocnej lektury, która uderza w najczulsze punkty ludzkiej psychiki i przy okazji świetnie przemyca polską historię, to jest ten tytuł. Dla mnie zdecydowanie jedna z najważniejszych książek, jakie ostatnio czytałam, i to jedna z tych książek wartych przeczytania. Nic dziwnego, że została Książką Roku 2025 w serwisie Lubimyczytać w kategorii powieść historyczna.
To 528 stron, które przeleciałam za szybko i za wolno jednocześnie.

Moja ocena: 4,5/5
Pół punktu odejmuję za bezlitosną ciemność, która nie daje chwili na złapanie oddechu. Ale jednocześnie właśnie to jest siła tej powieści.
A Wy?
Co teraz czytacie? Znacie już twórczość Siembiedy? Dajcie znać w komentarzach, chętnie porozmawiam.